Donatie Elise Spijkmanstichting
Dankzij een schenking van in totaal bijna € 7.000 konden 20 computers, beeldschermen en een stroomgenerator worden aangeschaft.
Inmiddels is het lokaal waar de lessen in informatica worden gehouden al in gereedheid gebracht. De 1e lessen vonden afgelopen zaterdag plaats, van een docent die elke vrijdagavond naar Kindia komt en op zaterdagochtend les geeft. De 1e les was vooral het respect voor een computer bijbrengen, geen geduw, rustig de klas in en uit. Schone handen hebben. En dan uitleg van de onderdelen, scherm, toetsenbord, computer, muis, koptelefoon. en een beetje oefenen met aan en uit doen.
Zoals je op de foto's ziet, staan de tafels tegen de muur geplaatst, met als nadeel dat de leerlingen zich moeten omdraaien als ze de docent willen zien, de uitleg volgen. Handiger is uiteraard als de tafel in een eiland staan, maar dan zijn de computers iets kwetsbaarder, (geduw en getrek van en door leerlingen).
Maar als ze een beetje gedragsregels in computerlokaal hebben geleerd, gaan we waarschijnlijk de opzet van de tafels veranderen). Nu bleek inderdaad dat men zo graag les wil, en naast vriendje en vriendinnetje zitten dat het maar goed was dat Mamadou en docent Yasine (een jonge
man) orde hielden.
Maar we zijn gelukkig dat de start is gemaakt!
Nu is er natuurlijk weer een benzinecrisis, want geen benzine te koop omdat het gerucht gaat dat binnenkort de benzineprijzen zullen stijgen, dus de benzinepompen willen vette winst maken door de goedkoop ingekochte benzine duur te verkopen, dus als zaterdag Yasine niet naar Kindia is kunnen komen, zal ik invallen als docent.
Kindia, 14 januari 2010
Het jaar 2010, een vervolg op 2009
Om te beginnen willen Mamadou en ik jullie alllen een voorspoedig nieuw jaar wensen. Vrede en Gezondheid, zoals we hier zeggen. Als aan deze twee aspecten van het leven voldaan is, heeft ieder immers een solide basis om verder te werken aan zijn of haar eigen geluk.
Sinds de evenementen van 2007 (massale stakingen en onlusten) houdt de vrede in Guinee
moeizaam stand tegenover de on-
Het lijdzaam volk dat ik bij mijn aankomst in Guinee in 2001 aantrof, is wakker geworden uit een lange winterslaap en eist het recht op een fatsoenlijk bestaan op.
De manifestatie van 28 september 2009 is daar een tyisch voorbeeld van. De oppositie had een vreedzame manifestatie georganiseerd in het voetbalstadion van de hoofdstad en vroeg de huidige president, die in december 2008 via een legercoup aan de macht was gekomen, zich aan zijn belofte te houden verkiezingen uit te schrijven en zich niet kandidaat te stellen.
Aan deze manifestatie is op wrede wijze een einde gemaakt toen de presidentiële garde doelbewust op de mensen begon te schieten en vele vrouwen verkrachtte. Uit onderzoek van de Human Right Watch organsiatie blijkt dat er sprake was van een vooropgezet plan.
Nog voordat het rapport uitkwam heeft er een moordaanslag op de president plaatsgevonden en is hij zwaar gewond afgevoerd naar Marokko, en wordt in Guinee driftig naar de dader gezocht.
Dus hebben we weer om de zoveel kilometer controleposten op de weg, zogenaamd ter controle maar in feite een manier voor de ongedisciplineerde soldaten om hun salaris wat aan te vullen.
Iedereen wordt naar zijn papieren gevraagd en als die niet in orde zijn moet je betalen en mag je door naar de volgende controlepost waar hetzelfde spelletje gespeeld wordt. Maar zelfs als alle papieren in orde zijn, zoals het geval is bij onze auto’s en wij allen een identiteitsbewijs kunnen tonen, wordt om geld gevraagd. Wat we uiteraard weigeren te betalen. Soms geeft dat een oponthoud van een kwartier voordat de militairen door hebben dat ze hun tijd aan ons verspillen, maar steeds vaker kunnen we meteen doorrijden, want ze herkennen ons en onze auto’s. Dat scheelt een boel ergernis mijnerzijds, want het is uiteraard het beste je gezicht op stand neutraal –vriendelijk te zetten bij de controleposten, maar dat lukt me niet altijd. Steeds vaker kun je op mijn gezicht verveling af lezen, ja ja, alweer een controlepost. Wat natuurlijk uitloopt op het vragen naar mijn identiteitsbewijs. Met een grote teleurstelling als gevolg wanneer ze mijn Guinees paspoort te zien krijgen. En daar klaar ik weer van op en gniffelend rijden we weg.
Ach ja, een mens moet wat moeite doen om zijn plezier te vinden.
De kerstvakantie hebben we met de kinderen in Mali doorgebracht en wat een verademing was dat. Rechte, vrij goed onderhouden wegen en een gedisciplineerd weggebruik. Brommers en motoren houden netjes rechts aan, geen militairen te zien. De ene militair die ons zeer vriendelijk een lift vroeg, ergens ter hoogte van Ségou, was ons dankbaar dat we hem meenamen en toen hij uitstapte noemde hij al saluerend zijn naam, rang en legeronderdeel.
Onze kinderen die nog nooit een andere militair dan een Guinese militair zijn tegengekomen, waren stomverbaasd over deze correcte houding. We kregen namelijk aan de Guinese kant van de grens, bij de controleposten geregeld de vraag van een militair of we hem mee kunnen nemen naar de volgende stad, en als we weigerden met het argument dat projectwagens geen derden mogen vervoeren, werd er steevast geantwoord: ‘ja maar wij zijn militairen!’. En ik dacht dan ook steevast: ‘ja, juist dáárom dus’.
Uitgerust van een fantastische vakantie zijn we teruggekeerd naar Guinee, vol hoop dat op een dag ook bij ons vrede komt, vallen we nog geen twee later weer terug in de onvrede.
Onze president is uit het ziekenhuis van Marokko ontslagen en het schijnt dat het plan was dat hij terug wilde keren naar Guinee maar in plaats daarvan naar Burkina Faso gebracht werd. Diens president is de aangewezen bemiddelaar tussen onze regering en de oppositie.
Het nieuws over onze president kregen we overigens niet te horen van onze nationale nieuwszender maar via de internationale zenders. En dat geeft precies aan dat vrijheid van meningsuiting en vrije informatievoorziening in Guinee nog steeds geen gewone zaak is.
En sinds gisteren schijnen de verschillen legeronderdelen, achterban van de verschillende machthebbers, het met elkaar in de hoofdstad aan de stok te hebben.
En ik bevind me voor het werk weer eens in het midden van het land, met vele controleposten te slechten voordat we weer veilig thuis zijn.
Hoogstwaarschijnlijk zal de 5 uur durende terugreis zoals gewoonlijk goed verlopen, maar we moeten wel weer alert blijven en onze paspoorten bij de hand houden.
Ik zal mijn gezicht keurig in een beleefde stand zetten.
Wordt vervolgd.......
You Be Do
Lezen en doneren tegelijk? Dat kan Klik op het logo hiernaast voor meer informatie
Algemeen Nut Beogende Instantie
Stichting het Alfabet is met terugwerkende kracht vanaf 1 januari 2009 de status van een algemeen nut beogende instelling (ANBI) toegekend.
Vanaf 1-
Zie voor meer informatie: http://www.anbi.nl/anbi/
