Kindia, 22 februari 2010
Handen wassen, een hele klus
In Guinee hebben de meeste mensen geen toegang tot stromend water en wast men zich met behulp van een emmer en kommetje. Water wordt met behulp van een kommetje over het te wassen lichaamsdeel gegoten.
Dat klinkt eenvoudig, en over het algemeen is dat ook zo, behalve als je je handen wilt wassen. Dan wordt de zaak wel erg omslachtig: eerst met de ene hand het kommetje vasthouden en water over je andere hand spoelen, en vervolgens het kommetje van hand verwisselen om ook de tweede hand nat te maken. Tot zover geen probleem. Maar dan worden de handen met een stuk zeep gewassen en begint de afspoelklus. Lastig met één hand, want afspoelen doe je nu eenmaal het best met twee handen tegelijk. Maar ja, de andere hand moet water over de ene hand gieten om de zeepresten te verwijderen.
Dus hier is het heel gebruikelijk om een ander te vragen je te helpen met handen wassen.
Nu hebben we via mijn werk op internet een simpele maar doeltreffende oplossing gevonden. Een jerrycan aan een horizontale stok ophangen en via een gaatje in de jerrycan kan het water over je handen stromen. Als je aan de horizontale stok ook nog een stuk zeep ophangt, wordt handenwassen in Guinee een stuk makkelijker (Zie onderstaande tekening)
Thuis zijn Mamadou en ik aan de slag gegaan, met een spijker een gaatje in het deksel van de jerrycan slaan en bovenaan de jerrycan zelf. Even prutsen om een touwtje door het deksel te krijgen, een plankje onderaan vastbinden dat als voetpedaal fungeert, en het geheel aan een bezemsteel opgehangen.
En ik moet zeggen, het werkt. Verbluffend eenvoudig maar je moet er maar opkomen.
Komende week zal Mamadou 10 jerrycans op de markt kopen, een paar ijzeren palen met
V-
Het zal een taakverlichting geven voor de matrone die nu steeds de emmers water in elke klas moet verversen, en geregeld de vloer moet dweilen want vooral bij de kleinsten gaan de emmers geregeld om door geduw tijdens het handenwassen na het spelen. De docenten voelen zich hier namelijk te groot om ook eens de lege emmers aan te vullen of het gemorste water op te dweilen
Maar ik moet erbij zeggen dat de matrone nog wat afwachtend is of deze manier van handen wassen blijvend zal zijn. Ze ziet al beren op de weg: zeep zal verdwijnen (maar dat deed het toch al) of de kinderen zullen aan de jerrycans gaan trekken tot ze stuk gaan (maar dat zal denk ik alleen in het begin gebeuren en de aanschaf van nieuwe jerrycans kan ons de kop niet kosten: 0,50 eurocent per jerrycan), dus ik ben positief.
Wat mij betreft mogen jullie Nederlanders vaker op campings gaan bivakkeren, want daar komen de mooiste ideeën vandaan, en voor ons kan het ons dagelijks leven vergemakkelijken.
Kindia, 15 februari 2010
Schoolinspectie
Vandaag hebben we op school een overheidsdelegatie ontvangen vanuit Conakry: La Direction Nationale de L’enseignement Privé.
De delegatie bestond uit een verantwoordelijke voor de controle op administratieve
schooldocumenten, een verantwoordelijke voor onderwijskwaliteit en pedagogie, een
sectiechef prefectoraal privéonderwijs, een sectiechef pedagogie en een pedagogie-
Ze waren voor de woensdag aangekondigd maar op maandag om tien uur stonden zij onverwachts voor de deur. Natuurlijk hadden we de school al wel een extra schrobbeurt gegeven, de speeltuin schoongemaakt en de schoolkinderen opgeroepen vanaf maandag extra schoon en gekapt naar school te komen. De kinderen zagen er dan ook vandaag fantastisch uit. Als ze al geen gesloten schoenen aanhadden, dan hadden ze sokken aan in teenslippers(gesloten schoenen is sinds de inrichting van de speeltuin verplicht).
Bij aankomst hebben de delegatieleden zich in verschillende groepen verdeeld, een groep verdween in de klassen, ter inspectie van de leskwaliteit.
Een andere groep, vertrok naar kantoor om te verifiëren of we wel officiële schoolpapieren hadden en of we al de verplichte schooldocumenten hebben op pedagogisch vlak.
De derde groep controleerde de hygiënische norm, (toiletten), en of het schoolplein schoon is.
Op kantoor vonden ze alles, behalve het registratiedossier van alle ingeschreven kinderen, want die had ik mee naar huis genomen vorige week, om de namen in de computer in te voeren.
Gelukkig hadden we afgelopen jaar alle officiële papieren ontvangen, van jawel: dezelfde meneer, die nu verantwoordelijk was voor de controle daarop en die ons indertijd het leven zo zuur gemaakt heeft door geld te vragen voor niet geleverde diensten, de officieel erkenningpapieren te traineren enzovoort.
In de klassen controleerden ze het lesniveau, Men zei onder de indruk te zijn van twee dingen: dat alle leerlingen schoolboeken hadden, iets wat zelfs niet op de publieke scholen voorkomt terwijl die scholen eigenlijk voor alle ingeschreven kinderen schoolboeken ontvangen, en dat in alle klassen verschillende educatieve kaarten hingen. Een kaart van Guinee, een kaart van vleesetende dieren, andere mooie prenten van verscheiden dieren, enz. Dat maakt de klas levendig en wat de kinderen kunnen zien en voelen blijft veel beter hangen dan alleen van horen zeggen.
Waar ze zeer sterk van onder de indruk waren, was dat er meer meisjes dan jongens in de klassen zijn. Zeer uitzonderlijk! En goed voor de statistieken van Guinee in zijn geheel.
Toen Mamadou, wat gespeeld nonchalant, vroeg of ze de computerklassen al bezocht hadden (waarvan ze niet eens van op de hoogte waren) viel de mond van de delegatieleider open. Hij begon de computers te tellen, kwam uit op twintig stuks en constateerde dat ze allemaal functioneel waren, verbonden aan een eigen benzinemotor van 5 KVA. Dat heeft hij nog niet eerder gezien, zelfs niet in Conakry. Sommige scholen beroepen zich erop dat ze wel vijf computers hebben, maar tijdens de controle blijkt dan dat er maar twee of drie bruikbaar zijn. En wij, een provincieschooltje, hebben twintig computers, niet te geloven.
Wat de speeltuin betreft, ook daarvan zeiden ze dat dat zeer bijzonder was; een schoolplein waar een kind zich vrijuit kan bewegen en uitdrukken. Plek genoeg. Hetzelfde gold voor de klassen, waar de kinderen niet opgepropt tegen elkaar aanzaten. Ieder heeft een eigen stoel en tafel.
Wat ook leuk was, was dat de afgevaardigde van het onderwijsdepartement van Kindia aanwezig was, en hij zei dat het voor hem de eerste keer was dat hij de school bezocht, hoewel hij al wel had horen spreken over Le Dauphin door zijn collega’s. Hij attendeerde de nationale directie erop dat wij één van de weinige scholen zijn, die elk jaar alle gevraagde rapporten indienen: begin schooljaar, einde schooljaar, de statistieken en evaluatie.
Kortom, ze hadden niets anders te melden dan dat ze zeer te spreken waren over onze school, dat we enorm investeren in de schooljeugd. Dat ze ons ervoor bedanken, maar ook aanraadden een eigen schoolterrein te vinden, want de school heeft een toekomst. en de mentaliteit van vele eigenaren is bekend: als eenmaal de school is ingericht en financieel begint op te brengen, sturen de schooleigenaren de huurders van hun terrein af om, niet gehinderd door enige inhoud en kennis, zelf verder te gaan met het gebouw
Een ander aspect is dat de overheid weliswaar geen schoolsubsidies geeft, maar privéscholen worden wel vrijgesteld van eigendomsbelasting en nog wat andere zaken om hen tegemoet te komen in de financiën, als dank voor hun onderwijsbijdrage
Mamadou kwam met een goed humeur thuis, vol van tevredenheid met de school, de schooldirecteur en zichzelf. En terecht, we hebben tenslotte ook wat om trots op te zijn.
Een ander positief aspect van deze missie is dat de angst van Mamadou, dat er gesjoemeld zal worden met de examencijfers van zijn kandidaten 6e klas, is afgenomen. In Guinee is corruptie een dagelijks gebruik, je koopt met geld een positief resultaat. Dat gaat ook op voor het wel, of níet behalen van een diploma. Een leerling kan nòg zulke goede cijfers behalen, maar als diens ouders nooit wat geld geschonken hebben aan de docent, is de kans erg groot dat de docent de leerling in kwestie slechte cijfers zal geven.
En als een schooldirecteur zich wil verzekeren van leerlingen met een diploma, geeft hij gewoon wat geld aan de schoolinspecteur. Maar omdat Mamadou dermate overtuigd is van de onderwijskwaliteit van onze school, wil hij geen ‘aanmoedigingspremie’ aan de schoolinspecteur geven, want corruptie is tegen onze principes.
Maar de angst afgestraft te worden omdat hij niet betaalt, was wel steeds aanwezig. Nu, na deze openlijke erkenning van kwaliteit durft niemand in Kindia meer onze kinderen lager te kwalificeren dan waar ze recht ophebben (… en kan Mamadou nu eindelijk eens rustiger slapen).
De chef van de delegatie heeft een zeer lovend berichtje in onze livre d’or geschreven, waar ik een foto van gemaakt heb. De vertaling daarvan volgt hier onderaan.
Na mijn werk zijn we even bij de delegatie op bezoek gegaan, om ook mij voor te stellen, en ik kreeg een vrij goede indruk van hen.
Kortom een geslaagde dag en eer van ons werk. Want het valt niet altijd mee en vaak zijn we hondsmoe aan het einde van de week, vooral ook met de bijklassen erbij.
Vertaling van de tekst in de livre d’or:
Maandag 15 februari 2010.
Een delegatie van de DNEPUP (Direction Nationale d’Enseignement Pré-
Ze was aangenaam verrast door het serieuze karakter van deze school. Een model voor de stad Kindia.
Ze moedigt de stichter van de school en diens equipe aan de ingeslagen weg te volgen om nog meer het vertrouwen van de ouders en de overheid te winnen.
De chef van de delegatie,
Dhr. Fodé Moussa Camara
Kindia, 22 februari 2010
Handen wassen, een hele klus
